Od 4 maja 2019 r. pracodawcy nie mogą pozyskiwać od osób ubiegających się o zatrudnienie, a tym samym również od pracowników, danych osobowych w postaci imion ich rodziców. W rezultacie pracodawcy nie mogą również wpisywać tych danych do wydawanego świadectwa pracy. Zobacz jak wygląda aktualny wzór świadectwa pracy zgodny z przepisami, które weszły w życie 4 maja 2019 r.

szukasz-dobrego-programu-ksiegowego_

Jakich danych osobowych można żądać od osoby ubiegającej się o zatrudnienie

Zgodnie z nowymi przepisami – od 4 maja 2019 r. – pracodawca żąda od osoby ubiegającej się o zatrudnienie podania danych osobowych obejmujących – art. 221 § 1:

  1. imię (imiona) i nazwisko,
  2. datę urodzenia,
  3. dane kontaktowe wskazane przez taką osobę,
  4. wykształcenie,
  5. kwalifikacje zawodowe,
  6. przebieg dotychczasowego zatrudnienia.

Przed zmianą przepisów pracodawca miał prawo żądać od kandydata do pracy podania następujących danych:

  1. imienia (imion) i nazwiska,
  2. imion rodziców,
  3. daty urodzenia,
  4. miejsca zamieszkania (adresu do korespondencji),
  5. wykształcenia,
  6. przebiegu dotychczasowego zatrudnienia.

W rezultacie, w wyniku nowelizacji Kodeksu pracy, od 4 maja pracodawca nie może żądać od kandydata do pracy podania danych: imion rodziców oraz miejsca zamieszkania (adresu do korespondencji). Pracodawca będzie mógł natomiast żądać od kandydata do pracy danych kontaktowych (np. nr telefonu, adres e-mail).

Dane od pracownika

Z kolei, zgodnie z nowym brzmieniem art. 221 § 3 Kodeksu pracy pracodawca żąda od pracownika podania dodatkowo danych osobowych obejmujących:

1) adres zamieszkania;

2) numer PESEL, a w przypadku jego braku – rodzaj i numer dokumentu potwierdzającego tożsamość;

3) inne dane osobowe pracownika, a także dane osobowe dzieci pracownika i innych członków jego najbliższej rodziny, jeżeli podanie takich danych jest konieczne ze względu na korzystanie przez pracownika ze szczególnych uprawnień przewidzianych w prawie pracy;

4) wykształcenie i przebieg dotychczasowego zatrudnienia, jeżeli nie istniała podstawa do ich żądania od osoby ubiegającej się o zatrudnienie.

Zmiany w świadectwie pracy

Projekt rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej zmieniającego rozporządzenie w sprawie świadectwa pracy przewiduje dokonanie korekty pomocniczego wzoru świadectwa pracy, stanowiącego załącznik do przedmiotowego rozporządzenia. W przypadku świadectw pracy sporządzonych w okresie od dnia 4 maja 2019 r. do dnia wejścia w życie tego rozporządzenia zawierających informację o imionach rodziców pracownika, można złożyć wniosek do pracodawcy o wydanie nowego świadectwa pracy. Wniosek ten może być złożony przez:

  1. pracownika, albo
  2. osobę upoważnioną przez pracownika, albo
  3. w razie śmierci pracownika w tym okresie, małżonka lub inną osobę uprawnioną do ubiegania się o rentę rodzinną w myśl przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, a w razie braku takich osób, inną osobę będącą spadkobiercą pracownika.

Powyższy wniosek można złożyć w formie papierowej lub elektronicznej w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie rozporządzenia. Z kolei pracodawca ma obowiązek wydać nowe świadectwo w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku.

Pracodawca, najpóźniej w dniu wydania nowego świadectwa pracy, usuwa z akt osobowych pracownika i niszczy poprzednio wydane świadectwo pracy.

W projekcie zaproponowano, aby rozporządzenie weszło w życie w możliwie najwcześniejszym terminie, tj. w dniu następującym po dniu jego ogłoszeniu.

Nowy pomocniczy wzór świadectwa pracy

WZÓR DO POBRANIA —> POBIERZ

Sposób wypełniania świadectwa pracy

  1. Nr REGON-PKD – stanowi identyfikator pracodawcy nadany przez właściwy wojewódzki urząd statystyczny.
  2. Data – w przypadku wystawiania nowego świadectwa pracy, zgodnie z § 7 ust. 1, 2, 4 i 4a rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30 grudnia 2016 r. w sprawie świadectwa pracy (Dz. U. z 2018 r. poz. 1289), pracodawca wskazuje datę, w której wystawia to świadectwo.
  3. W ust. 1:
  • pracodawca zatrudniający pracownika przejętego od innego pracodawcy na zasadach określonych przepisami art. 231Kodeksu pracy lub przepisami odrębnymi wskazuje również okres jego zatrudnienia u poprzedniego pracodawcy (poprzednich pracodawców) i wskazuje tego pracodawcę (tych pracodawców);
  • pracodawca wskazuje adres zatrudnienia pracownika w związku z rozwiązaniem lub wygaśnięciem stosunku pracy, a także okresy poprzedniego zatrudnienia u tego pracodawcy, jeżeli nie wydał świadectwa pracy w związku z rozwiązaniem lub wygaśnięciem poprzedniego stosunku pracy lub poprzednich stosunków pracy, zgodnie z art. 97 § 1 i 11 Kodeksu pracy.

4. W ust. 4 lit. a:

  • pracodawca wskazuje jeden z trybów rozwiązania stosunku pracy określonych w art. 231 § 4 lub § 5, w art. 30 § 1, w art. 48 § 2, w art. 683, w art. 201 § 2 Kodeksu pracy lub w przepisach odrębnych. Dodatkowo w przypadku rozwiązania stosunku pracy w trybie art. 30 § 1 Kodeksu pracy:
  • za wypowiedzeniem lub bez wypowiedzenia – pracodawca wskazuje stronę stosunku pracy składającą oświadczenie woli w tej sprawie;
  • bez wypowiedzenia – pracodawca wskazuje art. 52 albo art. 53 albo art. 55 Kodeksu pracy;
  • na mocy porozumienia stron albo za wypowiedzeniem z przyczyn niedotyczących pracownika – pracodawca wskazuje art. 1 albo art. 10 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz. U. 2018 poz. 1969).

5. W ust. 6:

  • w pkt 1 – pracodawca wskazuje wyłącznie liczbę dni i godzin urlopu wypoczynkowego przysługującego pracownikowi w roku kalendarzowym, w którym ustaje stosunek pracy, wykorzystanego w naturze lub za które przysługuje ekwiwalent pieniężny; odrębnie wskazuje się liczbę dni i godzin urlopu wypoczynkowego, wykorzystanego przez pracownika do dnia ustania stosunku pracy, na podstawie art. 1672 Kodeksu pracy.
  • w pkt 3 i 4 – pracodawca wskazuje wykorzystany urlop ojcowski i rodzicielski tylko w przypadku, gdy pracownik ze względu na wiek dziecka mógłby korzystać z takiego urlopu w kolejnym stosunku pracy; w przypadku gdy pracownik wykorzystywał więcej niż jeden urlop ojcowski lub rodzicielski – pracodawca wskazuje odrębnie urlop wykorzystany na każde z dzieci, podając imię i nazwisko dziecka;
  • w pkt 5 – w przypadku gdy pracownik wykorzystał więcej niż jeden urlop wychowawczy – pracodawca wskazuje odrębnie urlop wykorzystany na każde z dzieci, podając imię i nazwisko dziecka,
  • w pkt 11 – pracodawca wskazuje okres zatrudnienia pracownika przy wykonywaniu prac, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. poz. 43, z późn. zm) – oraz stanowiska, na których te prace były wykonywane, przy uwzględnieniu treści § 1 ust. 2-4 tego rozporządzenia,
  • w pkt 12 – pracodawca informuje o wykorzystaniu przez pracownika dodatkowego urlopu albo innych uprawnień i świadczeń tylko w zakresie mającym wpływ na uprawnienia pracownicze u kolejnego pracodawcy, wynikające z przepisów prawa pracy w rozumieniu art. 9 § 1 Kodeksu pracy,
  • w pkt 13 – pracodawca wskazuje przypadające w okresie zatrudnienia okresy nieskładkowe określone w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1270, z późn. zm).

6. W ust. 8 pracodawca zamieszcza informację:

1) o należnościach ze stosunku pracy uznanych przez niego i niewypłaconych pracownikowi do dnia ustania stosunku pracy z powodu braku środków finansowych;

2) na żądanie pracownika:

a) o wysokości i składnikach wynagrodzenia,

b) o uzyskanych kwalifikacjach,

c) o prawomocnym orzeczeniu sądu pracy o przywróceniu pracownika do pracy lub przyznaniu mu odszkodowania, gdy zachodzi przypadek określony w § 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30 grudnia 2016 r. w sprawie świadectwa pracy, przy czym pracodawca, uzupełniając treść świadectwa pracy o tę informację, podpisuje ją i opatruje datą. (źródło: INFOR.pl)

kadry