Pracodawca, który na 1 stycznia 2017 r. zatrudnia więcej niż 20 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty, musi w tym roku prowadzić działalność socjalną w formie zfśs. Nie może zaprzestać tego nawet wtedy, gdy w trakcie roku stan osobowy ulegnie zmniejszeniu.

testuj        Bez tytułu         kup

Przy ustalaniu obowiązków pracodawcy związanych z prowadzeniem działalności socjalnej decydujące znaczenie ma forma prawna (status) zakładu pracy oraz liczba zatrudnianych pracowników. Zgodnie z ustawą o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych można wyodrębnić 3 grupy pracodawców:

  • zatrudniających co najmniej 20 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty,
  • zatrudniających mniej niż 20 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty,
  • jednostki budżetowe i samorządowe zakłady budżetowe.

W parlamencie trwają prace nad podwyższeniem tej liczby do co najmniej 50 pracowników od 1 stycznia 2017 r.

Pierwsza grupa pracodawców będzie tworzyć zakładowy fundusz świadczeń socjalnych (dalej zfśs) obowiązkowo. Oznacza to, że nie należy brać pod uwagę liczby faktycznie pracujących osób, lecz ustalić, ile łącznie zajmują pełnych etatów. Ważny jest też dzień, na który ustala się liczbę zatrudnionych, czyli 1 stycznia.

Druga grupa pracodawców, ma wybór – może zdecydować o tworzeniu zfśs do wysokości i na zasadach określonych w ustawie o zfśs lub wypłacać świadczenia urlopowe pracownikom korzystającym w danym roku z urlopu wypoczynkowego w wymiarze kolejnych 14 dni kalendarzowych.

Trzecią grupę stanowią pracodawcy prowadzący działalność w formie jednostek budżetowych i samorządowych zakładów budżetowych, którzy tworzą zfśs bez względu na liczbę zatrudnianych pracowników. Zatem w ich przypadku o tworzeniu zfśs przesądza wyłącznie forma prawna, a nie liczba pracowników.

testuj        gfds        kup

Reklamy