NSA stanął w obronie podatników uznając, że nie istnieje obowiązek zgłaszania przed organami skarbowymi faktu spłaty cudzego zobowiązania.

testuj        gfds        kup

W wyroku wydanym przez NSA wyłącznym właścicielem mieszkania była córka, lecz spłaty zadłużenia dokonali rodzice. Sąd argumentował, że spłata zobowiązań dziecka przez ojca nie powinna być traktowana jako darowizna.

Sąd wywiódł podstawę swojego orzeczenia z zasad prawa cywilnego. Jeżeli współkredytobiorcy – bo takimi byli rodzice obdarowanej – spłacają zobowiązanie, które nie jest on nich należne, to aż do momentu przedawnienia, posiadają roszczenie zwrotne do córki o zapłatę kwoty, w jakiej zwolnili oni ją ze zobowiązania na rzecz banku. W efekcie nie można mówić, do chwili przedawnienia o świadczeniu pod tytułem darmym, o ile tylko strony nie miały za podstawę swojego działania umowy darowizny. Mogłoby bowiem dojść do tego, że po kilku latach rodzice upomnieliby się o zapłatę wcześniej uregulowanych zobowiązań, a po uregulowaniu takiego długu względem rodziców córka płaciłaby podatek od świadczenia, które faktycznie darowizną nie było.

Wyrok NSA może otworzyć nową drogę orzeczniczą w wielu sprawach podobnych do powyższej. W jej efekcie bezpieczniejszym jest spłacanie kredytu za drugą osobę szczególnie w przypadku, gdy spłacający nie znajduje się w kręgu najbliższej rodziny oraz nie może skorzystać z tzw. ulgi nielimitowanej (druk SD-Z2 złożony w takim przypadku w terminie 6 miesięcy od momentu świadczenia na rzecz obdarowanego).

Zgodnie z kodeksem cywilnym przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku. W wyniku podjętego orzeczenia organy skarbowe skrupulatniej powinny analizować cel czynności prawnej między podatnikami. Samo przysporzenie lub zwolnienie z długu podmiotu nie oznacza jeszcze, że jest to czynność o charakterze darmowym, która nie rodzi określonych obowiązków po stronie tego podmiotu. Jedynie skrupulatnie zbadany sens czynności prawnej może dawać podstawę do ustalenia, o jaką czynność stronom tak naprawdę chodziło.

W przyszłości powyższa linia orzecznicza może dawać podstawę nie tylko osobom najbliższym, ale również podatnikom niespokrewnionym ze sobą, do efektywnego odwoływania się od decyzji wymiarowych organów skarbowych. Istotne jest jednak, by w trakcie postępowania podatkowego lub kontroli skarbowej podatnik nie uznał dokonanej spłaty za darowiznę, lecz wyłącznie wskazał na fakt wystąpienia spłaty zaciągniętego zobowiązania przez podmiot, który tego zobowiązania nie przyjmował na siebie (nie był pierwotną stroną umowy, z której zobowiązanie wynikało).

testuj        gfds        kup

Reklamy